( چون شيطان بيشتر مردم را فريب داد كه بعهد و پيمان فطريشان وفا نكردند و بحقّ حقّ نادان شدند ، خداوند متعال هم از جهت اتمام حجّت پى در پى پيغمبران براى آنان فرستاد تا ايشان را به راه راست دلالت كنند ) ( 38 ) به همين ترتيب قرنها پديد آمد ، روزگارها گذشت ، پدرها در گذشتند و فرزندان به جايشان نشستند ، تا اينكه خداوند سبحان حضرت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله را بر انگيخت براى اينكه وعدهء خود را انجام دهد ( چون به پيغمبران پيش وعده داده بود كه آن بزرگوار به پيغمبرى مبعوث خواهد شد ) و براى اينكه پيغمبرى را به آن حضرت ختم نمايد ( بعد از او پيغمبرى نمى فرستد ) در حالتى كه از پيغمبران عهد و پيمان گرفته شده بود ( تا ايشان نيز به رسالت او اقرار كنند و مبعوث شدن و خاتميّتش را به امّتهاى خود خبر دهند ، پس پيش همهء جهانيان ) علامت و نشانه‌هاى او شهرت يافت ، موقع ولادتش گرامى و پسنديده ( بهترين اوقات ) بود ، ( 39 ) و مردم در آن روز داراى مذهبهاى متشتّت و بدعتهاى زياد و رويهّ‌هاى مختلف بودند ، گروهى خداوند متعال را به خلقش تشبيه مى كردند ( مانند طايفه مجسمّه كه او را مثل خلق صاحب اعضاء و جوارح و مكان مى دانستند ) و برخى در اسم او تصرّف مى كردند ( نامهايى از اسماء اللّه اتّخاذ نموده بتهاى خود را به آن نامها مى خواندند ، مانند بت پرستان از عرب كه لات را از اللّه و عزّى را از عزيز و منات را از منّان گرفته آنها را معبود خويش مى پنداشتند ) و جمعى به غير او اشاره مى كردند ( مانند دهريّين